هاي خشک او مي کرد......

کاش در قاموص غصه ها معناي سنگين لبخند گم نمي شد....

کاش قلب هامان آنقدر خالص بود که دعاها قبل از پايين آمدن

دست ها مستجاب مي شد.....

کاش واژه صداقت آنقدر با لب ها صميمي بود که ديگر براي

بيان کردنش نيازي به شهامت نبود.......

و کاش مرگ معني عاطفه را مي فهميد

باز از يک نگاه گرم تو يافت

همه ذرات جان من هيجان

همه تن بودم ای خدا ٬ همه تن

همه جان گشتم ای خدا ٬ همه جان

چشم تو -اين سياه افسونکار -

بسته با صد ناز راهم را

جز نگاهت پناهگاهم نيست!

کز تو پنهان کنم نگاهم را.

چشم تو چشمه شراب من است

هر نفس مست از اين شرابم کن

تشنه ام ٬ تشنه ام ٬ شراب ٬ شراب !

می بده ٬ می بده ٬ خرابم کن.

بی تو در اين غروب خلوت و کور

من و ياد تو عالمی داريم.

چشمت آيینه دار اشک من است

شب چراغی و شبنمی داريم.

بال در بال هم پرستوها٬

پر کشيده به آسمان بلند

همه چون عشق ما ٬ به هم لبخند٬

همه چون جان ما به هم پيوند.

پيش چشمت خطاست شعر قشنگ

چشمت از شعر من قشنگ تر است.

من چه گويم که در پسند آيد؟

عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود يعني فراموشي

قلب تقاضاي عفو عشق را داشت ولي همه اعضا با او مخالف بودند!

 قلب شروع كرد به طرفداري از عشق:

 آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي

 اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد

                                              حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

امشب آسمون ميخواد ستاره بارون بشه باز
هر چی سختی توی راه عشقه آسون بشه باز
چشامون خواب ندارن از التهاب عاشقی
کاخ ديو غصه انگار داره ويرون ميشه باز

شب چراغونی شده برای عشق من و تو
بدی ها آب ميشن از آتيش عشق من و تو
عطر شب بو پيچيده باز تو هوای عاشقی
امشب اين دنيا شده مثل بهشت من و تو

ميخوام امشب تا سحر چشمامو رو هم نذارم
تا بهت بگم عزيزم که چقدر دوستت دارم
ميخوام از فردای روشن واسه تو قصه بگم
بگم از تو نازنين تر توی دنيا ندارم

ميخوام از دلم بگم که شد فقط مال خودت
بگم از شبهايی که بودم فقط ياد خودت
همه خاطره های خوبو باز با هم بگيم
دستای منو بگيری باز تو دستهای خودت

و باز هم آمدی.....دست خالی................کوله باری تهی.......شاید خسته.....ومن باز هم پر از ناگویه ها...باران بود و انتظار عاشق شدن می رفت.....قطره ها می رقصیدند و من فقط لبخند می زدم.......و تو..... نمی دانم با کدامین جرات باز هم می خندیدی؟.........بلند می خندیدی....

و... من باز هم نگاهت می کردم.............شب بود و انتظار سکوت بود... ومن....مثل همیشه با پر شورترین قصه ام آرامش شب را بر هم می زدم.......

عجب قصه ای است قصه ی دختر غریب باران....در میان کوچه های باران خورده با تردید تا صبح می دویدم.....و تو......

هرگز نمی دانم.......

قاصدک آمد و رفت
نه کلامی
نه پیامی
در سکوت آمد و
چرخی زد و رفت
در افق پنهان شد
قاصدک آمد و رفت
لیک ،
ما
همچنان منتظریم

يک روز دوباره بلند بلند می خندم
یک روز که خورشید خودش را به من نشان می دهد
دوباره می خندم
و آن روز،
زودتر از چشم های توست
من از خش خش برگ ها فهمیدم
رفتن ،همان آمدن است
که در جايي ديگر
اتفاق می افتد !
         ***

من می دانم اگر بیاید دگر آواز قناری ها در انتهای بی پروایی در بغشان حبس نمی ماند.........من می دانم اگر بیاید خورشید قدم هایش را استقبال می گوید....من می دانم اگر بیاید چند چکاوک هدیه می آورد.... من می دانم اگر بیاید دگر هیچ پدری نمی میرد...... من می دانم اگر بیاید غصه ها تمام می شود و قصه ها آغاز.....می دانم.... می دانم... اگر مکرر بگویم بیاید... زودتر می آید.... من می دانم دستهای سبز همچون نارونش را پشت کوه ها پنهان کرده و پی صدای ناله ی کودکی می گردد که صدا می زند تا خودش را پدر بنامد.... من می دانم او هم دلتنگ است همچون دلتنگی درازای شبهای یلدا.........من می دانم اگر بیاید رنگین کمان تازه هفت رنگ می شود... من می دانم اگر بیاید صبح کنار هیچ نارونی وضو نمی گیرد مگر او....من می دانم اگر بیاید شب هم به آرزویش می رسد و بالاخره کنار صبح می ماند........من می دانم اگر بیاید معادلات معنا می دهند......من می دانم حتما می آید.............شبی از برای شب های بی کسی....بالاخره می آید....................